Tatuaże, ach tatuaże...na na na:)

Postanowiłam się Wydziarać. A nie (jak uprzejmie zasugerował słownik) Wydzierać:) Wydzieram się wystarczająco. I głośno i często. Najczęściej na mojego Mężczyznę - człowiek ów niereformowalny, zazwyczaj doprowadza mnie do szału spóźniactwem i tłumaczeniem w stylu: "Kotek...Zaspałem...":D Ale porzućmy swawolne dygresje! Otóż wydziaram sobie Kota, narysowanego przez szanownego pana Eschera - czlowieka niezwykle utalentowanego w dziedzinie doprowadzania ludzkiego umysłu do stanu zbliżonego szaleństwu. Właściwie "obłęd" to lepsze słowo. Subtelne sztuczki pana Eshera, polegają na rysowaniu ludzi chodzących po suficie i przekonywaniu odbiorcy, że tak właśnie powinno być. White cat jest zdecydowanie mniej szokujący, jednak jest perfekcyjnie... KOCI. Kotowatość wręcz z niego kipi, widać ją w każdym włosie i wąsie. Dlatego właśnie, jako miłośniczka kotów, mam zamiar oznakować się jego wizerunkiem. Moja droga Matka Rodzicielka zobowiązała się do wprowadzeniu kilku zmian w postaci ogona, który zostanie dodany, oraz czarnego tła, które zostanie usunięte:D I tak uzyskamy Tatuaż Idealny. Tak!

Hmmm...

Czas wyruszyć w Nieznane:) Będzie to trudne bowiem Nieznane z definicji jest... Nieznane:)) Lub używając pojęć zblizonych można je opisać nastepująco: Zaskakujące, Niezidentyfikowane, Obce, Anonimowe. I chyba najlepsze określenie... Przerażające! Ale to nic, gdyż owo Nieznane jest Życiem Dorosłym, Samodzielnym I Odpowiedzialnym. Czyli nic trudnego:) Otóż zdawszy Maturę okazuje się, że wbrew wszelkim znakom na niebie i ziemi powinnam zostać anglistką lub polonistką, a nie, jak do tej pory sądziłam, Weterynarzem:D Zarządy uczelni we Wrocławiu i Warszawie podzielają ten pogląd :DDD Trudno - mimo iż ten rok nie był zbyt obfitujący w dobre wieści dot. mojej najbliższej przyszłości, jednak mówi się trudno i płynie się dalej:)) Zdążyłam się z ową myślą oswoić:)) Teraz należy skoncentrować się na nauce aby w przyszłym roku udowodnić światu, że mając 99% z angielskiego, można podobny wynik otrzymać z biologii i chemii.

I znowu Dzieci!

W internecie natknęłam się na następujący kawał ;
"Przedszkolanka przechadzała się po sali obserwując rysujące dzieci. Od czasu do czasu zaglądała, jak idzie praca. Podeszła do dziewczynki, która w skupieniu coś rysowała. Przedszkolanka spytała ją, co rysuje.
Dziecko odpowiedziało:
- Rysuję Boga.
Zaskoczona nauczycielka po chwili odpowiedziała:
- Ale przecież nikt nie wie, jak Bóg wygląda.
Nie przerywając rysowania dziewczynka odpowiedziała:
- Za chwilę będą wiedzieli."

Hmmm...

Wczoraj na religii zastanawialiśmy się nad zjawiskiem czczenia księży przez starsze pokolenie. Z tej okazji nasz Ksiądz Katecheta opowiedział nam historyjkę :
...wiejska parafia. Proboszcz sam jeden na cały kościół. Cóż począć? Należy wybrać spośród parafian dwóch szafarzy, dzięki którym czas rozdawania komunii znacznie się skróci. Panowie z ochotą przystają na tą propozycję. Tak więc szafarze wybrani, wszystko ładnie, pięknie. Kolejnego dnia do biura Proboszcza przybywa kilka zacnych Starszych Pań. Panie owe, wzburzone pomysłem Proboszcza, składają protest;
- My nie będziemy przyjmować komunii od tych Panów! - oświadczają stanowczo.
- Ale dlaczego moje Panie? - pyta zaskoczony Proboszcz.
- Bo oni rano do chlewa, potem do obory, wieczorem z żonami...wie Proboszcz co oni robią tymi rękoma? - burzą się owe zacne kobiety.
Proboszcz chwilę milczy, po minucie mówi;
- A Drogie Panie to myślą, że jak wasz ksiądz sika?

Dzieci...

Dzieci to takie dziwne, skomplikowane stwory. Na pierwszy rzut oka takie ciche, niepozorne. Ale nawet nie wiemy co się roi w ich umysłach!
Zazwyczaj lubię siedzieć i patrzeć na bawiące się szkraby. Niestety, należy wtedy w jakikolwiek możliwy sposób wyłączyć słuch. Wysłuchanie, co takie Dziecko ma do powiedzenia na pewne tematy powoduje, że natychmiast chcę się znaleźć się z jak najdalej od rzeczonego Dziecka. Oczywiście Dzieci wygłaszają swe, jakże przemyślane refleksje upewniwszy się uprzednio czy nikt z dorosłych (czyt. Rodziców) nie słucha. Mogą wtedy swobodnie wygłaszać swoje opinie. Czasem zdarza się, że Dziecko wygłosi Myśl przy dorosłych - czasem wywołując atak zażenowanego chichotu bądź wybuch szczerego, niepohamowanego śmiechu. Niekiedy Myśl jest rozbrajająco szczera. Dziś na ten przykład, wracając z autobusu, szłam kilka kroków za Opiekunką i 5-latką :
- A jakie masz koleżanki? - zapytała Opiekunka
- Ewcię i Kasię - odparło Dziecko
- A dlaczego je lubisz?
- Bo mają piaskownicę.
Gdyby nie ciężki plecak, który zmienił mój środek ciężkości, utrzymując mnie w pionie, padłabym na twarz zanosząc się śmiechem.

I o czym by tu....

W sumie to o niczym ;) Chcę rozpocząć od czegoś ciekawego :D Ale na razie nic takiego do głowy mi nie przychodzi :D Jedyne co mnie aktualnie interesuje to to, że od prawie godziny szarpię się z komputerem, usiłując wstawić na bloga licznik odwiedzin xD Czy mój bój z tą nędzną maszyną(nawet nie czujesz jak sobie rymujesz ;)) zostanie zwieńczony sukcesem dowiem się jutro - przysypiam na siedząco i zdaje mi się, ze dostałam lekkiego wytrzeszczu :D:D:D

Pierwszy

Podobno pierwszy raz jest zawsze najtrudniejszy... Dlatego uznam tego posta za PIERWSZY RAZ i mam z głowy - mogę swobodnie pisać kolejne :D